Een Antwerpse die in New York een filmopleiding volgt en werkt(e) als dienster in het lokale Belgian Beer Cafe...
freedom of speech in 2008….
Verbaasd te horen, via goed ingelichte bron dat de woordvoerder van onze minster van Defensie getelefoneerd heeft naar de eigenaar van het B Cafe, mijn baas. Wat de inhoud van dat gesprek is geweest, is mij onbekend. Maar de eerstvolgende keer dat ik mijn shift aan het afsluiten was, ontsloeg hij me op staande voet, zonder enige uitleg.
Zou het een iets met het ander te maken hebben?
Uiteraard zijn er bepaalde gevolgen die je kunt verwachten, maar mijn naïviteit en idealisme had ik stiekem toch iets anders gehoopt. In een zogeheten democratische staat , in een tijdperk waar communicatie en schriftelijke opinies sneller dan ooit de ronde doen, dat men zich gewoonweg nog vragen mag stellen bij het gedrag van een publiek persoon. Is het toch wel jammer dat freedom of speech een moeilijk concept blijft voor veel mensen.
Het gaat hier niet om mijn persoonlijke roem ( to be honest, I couldn t care less) Ik woon en werk(te) in NY en hier ligt er echt niemand wakker van mijn Nederlandstalig blog. Mijn blog is niet bedoeld om wereldshokkende verhalen te verspreiden en allerlei Kareltjes over mijn nek te krijgen die over ieder woord moeten balken. Gewoon dagelijkse dingetjes die mij hier verbazen en die ik graag met vrienden en familie wil delen…
Het was niet meer dan een normale burgerplicht om een Minister, een publiek persoon, die gewoon de vloer aanveegt met de normale basisprincipes van zijn taak, om dat bekend te maken. Moest het enkel en alleen over zijn lompe gedrag gaan , dan zou geen krant dit hebben opgepikt… Belgie weet immers al langer van welk vlees onze minister van Defensie is gesneden.
Nogmaals de delegatie wist dat hun afspraken hier niet doorgingen maar dan toch naar NY trekken en er een mooi verhaal van maken is gewoon om te kotsen… Snoepreisjes worden al sinds mensenheugenis gehouden , verborgen voor de massa. Vandaag de dag leven we in een tijd waarin , idd een gewone ‘barmeid’ vanuit haar piepklein kamertje uit NY aan de wereld kan vertellen wat er gebeurd als de gordijnen sluiten bij de heren van fatsoen.
Ik moet deze maand mss wat water en brood eten but at least I can have the decency to look into the mirror and say where I stand for…
Living in New York, “The present in New York is so powerful that the past is lost.”
Tags:
Share
-
▶ Reply to This